'Neem ontslag Sean Spicer, dit is totale gekte!'

Wat decennia lang de meest prestigieuze baan in communicatieland was - perschef van het Witte Huis - is na drie maanden Trump, de meest deerniswekkende. Want hoe adviseer je een boze, onervaren, wispelturige, inconsequente, achterdochtige, schizofrene en rancuneuze amateurpresident? Die zichzelf per Twitter ook nog eens drie keer per dag tegenspreekt? Dat is niet te doen. En zelfs de intens aardige en zeer ervaren Sean Spicer lijkt de strijd te hebben opgegeven: “Ik kan over die tweet niets meer zeggen.” Soms houdt het ook gewoon op. Op blijvend wantrouwen is geen communicatiebeleid te bouwen. President Trump denkt dat ie nog steeds de alphabaas van een groot familiebedrijf is, en hij eigenstandig en dictatoriaal beslissingen kan doordrukken. Dat hij de waarheid naar believen kan verdraaien en de feiten kan negeren. Maar dat kan hij - zelfs bij het rechtse Fox - niet veel langer.
 

Trump leeft in het glazen Witte Huis. Waar fatsoenlijk verantwoording afleggen aan het Amerikaanse volk uiteindelijk cruciaal is. Arme Spicer werd pas een uur voor het ontslag van FBI-Directeur James Comey ingelicht. Dan is er geen inhoudelijk communicatiebeleid meer te bedenken. Dan is er geen slimme communicatiestrategie meer uit te zetten. Dan kun je niet meer beslissen dat dergelijk ingrijpend en wereldschokkend nieuws eerst voorzichtig ingemasseerd moet worden. Waarbij de juiste timing natuurlijk cruciaal is. Dan word je voor de zoveelste keer als perschef publiekelijk voor een ondoordacht fait accomplit gesteld. En als dat te vaak gebeurt is je gezag weg en rest je - als zelf respecterende communicatieman - niets anders dan je ontslag in te dienen.
 

In de samenstelling van de WhiteHousePress heeft inmiddels een conservatieve opwaardering plaatsgevonden van veel extreem rechtse, volgzame en christelijke journalisten. Dat lijkt echter niet genoeg om alle kritische vragen de kop in te drukken. Gespeculeerd wordt nu openlijk over het opheffen van de dagelijkse persbijeenkomsten en die te vervangen door schriftelijke Q&A’s. Zo begint een autoritaire staat, zo eindig je met een dictatuur. Hopelijk is de kritische pers en het verzet van het volk krachtig genoeg om deze steeds gekker wordende gekte te kanaliseren en over twee jaar (bij de midterm elections) te keren.